Editors verrassen.

Na “The back room” (2005) en “An end has a start” (2007) verrast Editors uit Birmingham ons nu met “In this light and on this evening”.Verdwenen is het grote geluid van die eerste twee cd’s. Nu horen we een meer introverte groep die de accenten op de keyboards legt. Niet dat de jaren ’80 verdwenen zijn, in tegendeel. Editors klinkt nu alleen meer als Depeche Mode i.p.v. The Chameleons en Echo & The Bunnymen.
Je kan zeggen dat “In this light and on this evening” introverter klinkt, zonder de pathos van voorheen. Van bravoure naar introspectie. Zanger Ton Smith klinkt steeds meer als de getergde Ian Curtis (Joy Division) en invloeden van The Passage en de vroege Danse Society sijpelen door. Dat wil niet zeggen dat deze nieuwe cd uit uitsluitend jatwerk bestaat. Het is een frisse, dappere en geslaagde poging van Editors om zich te vernieuwen, zonder in feite de oude lijnen van “The back room” en “An end has a start” te verloochenen.



Groots is het begin met het gelijknamige titelnummer. En ja, daar barst ook een gitaar doorheen. Prijsnummer is het pakkende “Papillon”, met de steeds herhaalde kreet van “It kicks like a sleep stitch”. Groots klinkt “Like treasure”. En de beat goes on…dansbaar in “Bricks and mortar” en ingetogen in “The big exit”. Een beetje wrevel roept “In this light and on this evening” soms ook wel op. Zo’n gevoel dat je denkt: “Grijp die gitaar toch eens, man”. Dan verlang je even naar de “oude” Editors.
Laten we zeggen dat we deze nieuwe cd moeten zien als aanvulling op de eerste twee. Maar hierna wil toch wel weer het grootste New Wave geluid terug svp.


Joop

De cd "In this light and on this evening" van Editors is binnenkort in de collectie van de Stadsbibliotheek te vinden.

The Pains of being pure at heart – Idem (2009)

Als je de foto van de cd-hoes bekijkt zie je het al: dit zijn geen Engelsen. Meer Blondie, maar dan met een donkerharig vrouwelijk bandlid. The Pains of being pure at heart komen ook uit New York. Maar daarmee houden de gelijkenissen op.
Hoewel dus van Amerikaanse afkomst, klinkt de band Engels. Om precies te zijn: als een indiebandje circa 1986. Dat wil zeggen: ietwat rammelend, gruizig en melodieus. De groep zou bij wijze van spreken uit Blackpool kunnen komen. Dit soort muziek wordt anno 2009 in Engeland helaas niet meer gemaakt. Maar zet de cd van The Pains etc. op en waant je in 1987, luisterend naar bands als The Primitives, The Servants, The Sea Urchins of Talulah Gosh. Niemand kent ze nog, maar wat waren ze leuk. Technisch beperkt en daar nog trots op ook. Hun muziek hoorde te rammelen.
Het debuut van The Pain etc. rammelt dan wel niet echt, het weet wel goed het geluid "van toen" op te wekken. De nummers zijn melodieus, met simpele melodieen. Kort en krachtig, hemels af en toe. Uitschieters zijn nummers als “Contender”, “Stay alive” en“Gentle sons”. Maar verwacht geen muzikale hoogstandjes, simpelheid blijft troef.



Interesse in de “real stuff” ? Luister dan eens naar de dubbelcd “CD86” met daarop een fraai overzicht van de Britse indiesound van 1986. Muziek waar je blij van wordt. Te reserveren bij Muziekweb.nl
Joop

De beste cd van 2008?

Ongetwijfeld “Directions to see a ghost” van de Amerikaanse Black Angels.



Misschien niet altijd origineel, maar wat een power ! Psychedelisch, broeiend, monotoon, dreigend, meeslepend en donker. The Velvet Underground meets The Black Rebel Motorcycle Club, meets The Jesus and Mary Chain. Joy Division anno 2009?



Het wiel opnieuw uitvinden, dat is rock ‘n roll. Die sitar hebben we vaker gehoord en die overstuurde bas ook. Maar who cares? Het gaat, ook hier weer, om de som der delen. Een eindeloze recycling der elementen. Wat maakt het uit: The Black Angels are for real. En dat voel je. Smerig en ongezond. Gruizig, dreinend. Galmend: “On a German warplane…”Dood en verderf zaaiend.
Waar Engelse bands aan de oppervlakte blijven raakt deze band je tot diep in het hart. Dit is zwart, dit is “no fun”. Confronterende muziek, een eindeloze trip.Laat het nooit eindigen! Sixties meets eighties, meets ’09. “Directions to see a ghost”: een confrontatie met je eigen spoken. Durf jij het aan ?
Joop Reurink