In memoriam Hal David (1921-2012)

The moment I wake up/before I put on my makeup/I say a little prayer for you

Zeg Hal David en je zegt meteen Burt Bacharach, een van de meest vermaarde songschrijversduo’s die de moderne muziek heeft gekend. Harold Lane David (25 mei 1921) heeft als tekstschrijver een onmiskenbaar stempel gedrukt op de popmuziek uit de jaren ’60 en ’70 als vaste compagnon van Burt Bacharach, wiens muziek door ontelbaar veel artiesten is opgenomen. Hun chemie werd vanaf 1962 duidelijk toen zij Dionne Warwick, de ultieme vertolker van hun muziek, voorzagen van een reeks van internationale hits. Hal David schreef songs voor volwassenen en veel minder in de toen gangbare rock ‘n roll-stijl, die meer aansloot op de jeugd. Zijn liedjes moesten geloofwaardig en eenvoudig zijn, met een emotionele impact. Hij schreef er uiteindelijk zo’n 700, daaronder vele tientallen die wereldwijd hits zouden worden.

Zijn songs zijn vertolkt door onder anderen Sarah Vaughn, Marty Robbins en Perry Como in de jaren ’50 en behalve Dionne, o.a. door The Carpenters, Gene Pitney, Dusty Springfield, Jackie DeShannon, Tom Jones, B.J. Thomas, Albert Hammond en Aretha Franklin. Hij schreef de teksten voor filmhits als Alfie, Casino Royale, Butch Cassidy and the Sundance Kid en de musicals Promises, Promises en Lost Horizon. Zijn allergrootste hits zijn te vinden op de verzamelcd ‘The Look of Love, the Burt Bacharach collection’ (3 cd’s, 1998). Een ongelofelijk rijke muzikale erfenis, die in elke opsomming te kort schiet, maar waarbij ik hier toch noem Raindrops keep fallin’on my head, Anyone who had a heart, This guy’s in love with you, Close to you, What’s new, Pussycat?, What the World needs now is love. Hal David overleed op 1 september jl. op 91-jarige leeftijd aan een beroerte.


Clem van Son

bestellingen week 27

Deze week helaas geen aanwinsten, maar wel de bestellingen van vandaag:
in bestelling week 27

Luister en kijk alvast naar de McGarrigle sisters. Net uitgebracht: Tell my sister, hun eerste twee albums + demo's. In deze opname zijn het drie sisters, Jane is er ook bij.


Veel plezier!
Roel

Roel's CDtip

Giant Sand - Blurry Blue Mountain Vroeger noemde je dit soort muziek gewoon kuntrie en western, tegenwoordig is het roots, of americana, of beide. Maakt niet uit, de alternatieve countrygroep rondom singer/songwriter Howe Gelb maakt prachtige beschouwende nummers.
Een ouderwets relaxte luisterplaat, voor bij het haardvuur of een lome zomerdag, van het soort dat ook iemand als Guy Clark maakte en nog steeds maakt.
Beluister hem op Spotify: Roel's CDtip wk 2   
(Roel)                                     

Ik heb geen zin om op te staan ...

Kejje dat gevoel? Ik had het gisteren, na anderhalve week vakantie!!
Én inmiddels na één dag werken het gevoel of ik alweer máánden aan de slag ben, kortom:
Ik heb geen zin om op te staan!!



Nou ja, tzal wel wennen ...
Roel

BIEBSOUNDS WENST JULLIE EEN GELUKKIG EN VOORSPOEDIG 2011!!!

Wij wensen jullie allemaal een ontzettend fijn, gelukkig, voorspoedig en muzikaal Nieuw Jaar!!!
En vergeet nooit ...
DON'T LET IT GET YOU DOWN!!!





Never!!!  Gelukkig Nieuwjaar van
Ties, Ian en Roel

Captain Beefheart

De laatste tijd doen wij niet meer zo aan necrologieën, maar voor de Captain wil ik een uitzondering maken, Captain Beefheart natuurlijk, een eigenzinnige en briljante musicus, die wars van conventies zijn eigen muziek maakte.

De mooiste popfoto ooit wat mij betreft is de foto van Anton Corbijn van Captain Beefheart in de Mojavi-woestijn, hoewel hij me de laatste tijd hinderlijk genoeg een beetje aan Midas Dekkers doet denken.

De meest zweterige stampende blues die ik ken is uit de film Blue Collar,  het nummer Hard Workin' Man, met Ry Cooder op gitaar en het continue geluid van een stampende machine (of althans, dat lijkt het) als ritmische begeleiding, luister maar:




De captain is niet meer. Don Van Vliet overleed op 17 december aan de gevolgen van multiple sclerose, vlak voor zijn 70e verjaardag.
Ik denk dat ik Trout Mask Replica nog maar eens opzet!
Roel

Joke’s top drie

Onlangs werd ik op de hoogte gesteld van deze blog en begon ik na te denken wat mijn top drie was. Ik vond het heel lastig om uit al die verscheidene nummers een top drie allertijden samen te stellen. Bovendien waren er meerdere redenen op te noemen waarom ik een bepaalde nummer leuk vond. Het leek mij een stuk gemakkelijker om een top drie van de week of een top drie van een bepaalde genre samen te stellen. Toch was ik vastbesloten om een eigen top drie allertijden op te stellen.

Op de derde plaats staat The Doors met WASP (Texas radio and the big beat). Ik was wel verrast toen ik merkte dat ik WASP vaker had geluisterd dan Riders on the Storm. Omdat ik Riders hun beste nummer vind en ik dit nummer als dè sleutelsong van The Doors beschouw. Toch raakt het nummer mij, op een bepaalde manier, een stuk minder dan WASP. Ik weet niet helemaal zeker waarom ik me door WASP meer geraakt voel dan Riders on the Storm. Ik denk dat het cynisme en de eigenwijsheid van WASP mij meer aangrijpt dan de romantiek van Riders on the Storm.



De tweede plek wordt ingenomen door Heart-Shaped Box van Nirvana. Dit nummer bevat, volgens mij, één van hun mooiste teksten. De reden dat hij op deze hoge plek staat is ook vanwege de clip. De manier waarop Anton Corbijn de clip heeft geregisseerd vind ik prachtig. De bizarre kleuren, de bizarre thema’s en het gezicht van Kurt Cobain die in en out off-focus richting de camera beweegt, zijn elementen die ik niet snel kon en wou vergeten. Bovendien vind ik de scene waarin Kurt in een open veld ligt die omringt is door mist, het mooiste stuk van de clip.



Het nummer dat voor mij op nummer één staat is Crass met I Ain't Thick it's just a Trick. Het is een sterk nummer waarin naar voren komt dat eigenwaarde het kostbaarste bezit is wat iemand kan hebben. Verder richt het nummer zich tegen schijnheiligheid. Zelf beschouw ik schijnheiligheid als één van de irritantste eigenschappen die iemand kan hebben. Daardoor kan ik mezelf goed in het nummer vinden.



Mochten er bij het lezen van mijn stukje vragen rijzen, dan kunnen die gerust hieronder worden gesteld.
Joke R.

De liedjes van het Spaanse Schaep

Wat vond ik het weer leuk, het Spaanse Schaep afgelopen zondagavond. En dan kan ik het niet uitstaan als ik niet weet wat ook weer het origineel was van de (hertaalde) liedjes die gezongen worden. Gelukkig is het na te kijken op hun website! Het verhaal speelt aan het eind van de jaren zeventig aan de Spaanse Costa. Als je weer eens uitgebreid muzikale herinneringen wil ophalen aan die tijd, leen in de bieb eens Testament van de seventies 1970-1979.

Waarom downloaden? 10 cd's en 5 dvd's, oftewel 12 uur, 15 minuten en 53 seconden muziek voor de prijs van één cd!!! (trouwens, ook van de jaren zestig hebben we zo'n box, Testament van de sixties 1960-1969)

Een klein voorproefje van 't Schaep:



Adios, Roel

Serious talent chart

Buiten de hitlijsten waar de verkoop van je cdtje bepaalt op welke plaats je staat, lanceert 3FM een Serious Talent Chart waar je naamsbekendheid op sociale media bepalend is:
 
'Nieuwe muzikale poptalenten voor wie de normale hitlijsten voorlopig te hoog  zijn gegrepen, kunnen hun succes voortaan meten op basis van hun eigen naamsbekendheid op sociale media'
Lees hier verder.

Dus twitter, facebook, hyve, you tube, my space en lastfm erop los en gij zult stijgen!

(TH)

Solomon

In mei 2007 zag ik Solomon Burke & The Souls Alive Band optreden in het Patronaat met de Just For You Love Tour, een spetterende show, tikje gelikt misschien (rozen die in het publiek gegooid werden!), maar toch indrukwekkend: The king of rock 'n soul.

Burke's wortels liggen in de gospel.
Hij zong in een kerkkoor, preekte op jonge leeftijd al in zijn kerk in Philadelphia en presenteerde een gospel-programma op de radio. Tussen 1954 en 1958 neemt hij enkele gospelnummers op voor het label Apollo. In 1960 wordt hij ontdekt door producer Jerry Wexler en tekent hij een contract bij Atlantic Records. Zijn eerste singles zijn covers van countryliedjes als "Just Out of Reach".
Door gospel te mengen met de toen populaire muziekstijl R&B legde hij, met collega's als Ray Charles en Sam Cooke, de basis voor de soulmuziek
Burke schreef in zijn carrière veel grote hits, zoals onder andere Everybody Needs Somebody to Love (ook bekend door de uitvoeringen van The Rolling Stones, Wilson Pickett en The Blues Brothers), "Cry To Me", "If You Need Me", "Got To Get You Off My Mind" en "Tonight's The Night". Ook coverde hij met succes zelf af en toe nummers, waaronder CCR's "Proud Mary".

Zondagochtend overleed hij net na de landing in een vliegtuig op Schiphol. Dinsdag zou de zanger samen met popgroep De Dijk optreden in Paradiso ter gelegenheid van de release van hun gezamenlijke cd



Uiteraard hebben we die laatste cd Hold On Tight besteld!!
Solomon Rest In Peace!!
(Roel)

Herinnert u zich deze nog…!: Bert Berns (CD-recensie)

Eindelijk gerechtigheid. Onlangs verscheen het laatste deel van een tweeluik over de korte, maar imposante carrière van Bertrand Russell Berns (1929-1967), getalenteerd tekstschrijver/producer/platenbaas die in één adem genoemd moet worden met de andere, bekender namen uit de Brill Building periode met wie hij samenwerkte en bevriend was. Onbekend bij het grote publiek, maar met een enorme productie achter zijn naam.

Zo schreef Bert Berns (Bert Russell) bijvoorbeeld vrijwel alles voor soullegende Solomon Burke, hij stond aan de wieg van de muzikale loopbanen van Gene Pitney, Van Morrison en Neil Diamond, en produceerde als opvolger van Leiber & Stoller vele opnamen voor de Drifters. Topproducer bij Atlantic en oprichter van de platenlabels Bang en Shout.
Hij was (co)-auteur van grote, internationale hits als A little bit of soap, Cry to me, Tell him, Twist and shout, Hang on Sloopy, Here comes the night, I don’t want to go on without you, Killer Joe, Piece of my heart, die je hier vrijwel alle kunt horen in hun oorspronkelijke uitvoeringen of door de schrijver bedoelde versies. Hij produceerde onder meer werk van  toppers als Otis, Ben E. King, Garnet Mimms, Wilson Pickett , Patti LaBelle.
Luister ook maar naar de minder bekende parels aan zijn kroon (wat mij betreft): Hold on baby (Hockadays), You can’t run away from me (Wanderers), It was easier to hurt her (Mimms) en Heart be still (Lorraine Ellison).
Oh ja, Berns schreef ook een van mijn alltime favorieten: You’ll never leave him (Isley Brothers),



(Op de cd gepresenteerd in de oorspronkelijke, uptempo versie door Pat Embers)

Enig minpuntje: waarom uitgegeven op twee aparte cd’s en niet in één box?
Een loopbaan van slechts zeven jaar (1960-1967), weergegeven in een representatieve set met fantastische pop en soul. In Nederland destijds geëerd met een special in het onovertroffen radioprogramma Stompin’; (VPRO, ca. 1993). Lenen of kopen die cd’s.

The Bert Berns Story. Vol. 1: Twist and Shout, 1960-1964. (Ace 2008, cdchd 1178)
The Bert Berns Story. Vol. 2: Mr. Success, 1964-1967. (Ace 2010, cdchd 1251)

Clem van Son (medewerker Bibliotheek Haarlem en omstreken)

Lowlands after party!

Lowlands 2010 ligt weer achter ons. Prachtig festival met een diversiteit aan bands. Wat mij opviel was het succes van The Specials. In de aanloop naar Lowlands stond ska weer volop in de belangstelling. Zo hoorde ik  een interview met dr. Ska, alias Dr. Black Music Specialist, Hans Plakke en vanaf 2007 gewoon De Dokter. Mocht je ook geïnspireerd zijn geraakt: luister eens naar zijn 2 uur durend programma bij KinkFm op de woensdagavond.  Veel meer dan ska!



En wat de bieb betreft: Van The Skatalites tot Madness, van cd tot bladmuziek.

(TH)

Yoko Ono: 'Beatles voorlopig niet op iTunes'

Bron: de Volkskrant


Maar wel te leen in je eigen bieb!!!

En niet alleen cd's.....wat te denken van bladmuziek, concerten op dvd, documentaires, boeken over de Beatles als groep, maar ook biografieën van elke Beatle afzonderlijk.
En ga je binnenkort naar London, neem dan 'Het London van the Beatles' mee. Kun je de plek bekijken waar Yoko en John in 1968 woonden en de geruchtmakende foto's schoten voor de hoes van hun lp 'Two virgins'.

                                                          Hier de gekuiste versie!

(TH)

Festivals!!!

Het festivalseizoen is weer begonnen, Lowlands in augustus, Den Haag Jazz Festival (eergisteren begonnen, nog t/m zondag), North Sea Jazz in juli, 27 juni Rockin' Park , in augustus alweer de 30e editie van Haarlem Jazz. 19 & 20 juni de 25e editie van het Houtfestival met op 12 juni een sneak preview d.m.v. allerlei minifestivals in diverse Haarlemse buurten ... en vergeet ook niet naar de tentoonstelling over 25 jaar Houtfestival in de Bibliotheek (Centrum) te gaan.
Zo zijn er nog vele festivals in Nederland én buitenland te bezoeken de komende tijd, grote maar ook kleinere, zoals aanstaande zaterdag (12 juni) Beeckestijnpop met op het programma namen  als Bettie Serveert, C-Mon & Kypski, Juliette Lewis en nog heel veel anderen!!!




Voor nog véél meer festivals ga naar Festivalinfo en waar je ook naar toe gaat: veel plezier!!!

SUPPORT LIVE MUSIC - LISTEN TO LIVE MUSICIANS!!

Oeps, ik zou hem bijna vergeten: de Bennebroekse feestweek van 11 t/m 13 juni!!

(Roel)

We are only riders: zwarte Americana

Goed gedaan, deze tribute cd aan Jeffrey Lee Pierce (JLP), voormalig frontman van "punkblues" combo The Gun Club.
De band was vooral met de eerste 3 cd's succesvol, later werd de muziek wat softer. Uiteindelijk overleed Pierce in 1996 aan overmatig drugs -en drankgebruik. Eeuwig zonde van zo'n talent natuurlijk. Ook zijn soloalbums en samenwerkingsverbanden zijn de moeite waard, vooral de cd die hij met Cypruss Grove opnam.

Op "We are only riders", de cd waar we het over hebben, staan illustere deelnemers zoals Debbie Harry (Blondie), Lydia Lunch, Nick Cave en Mark Lanegan (ex Screaming Trees). 

Het resultaat mag er zijn, al is het resultaat vrij donker. Het klinkt ook niet echt als JLP, maar origineel is het
wel. Noem het donkere Americana voor mijn part. JLP zou zich in zijn graf omdraaien.

Zelf mis ik wel een paar klassiekers van The Gun Club, maar onoverkomelijk is dat niet. Dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de hoge kwaliteit van de nummers. Alleen: waarom "Ramblin' mind" er in 3 versies op staat is mij onduidelijk. Had dan maar twee nummers van de eerste cd's van The Gun Club gecoverd.  Ik bedoel: "Fire of love" anyone ?

Joop

Programma Bevrijdingspop bekend!

Bevrijdingspop 2010 from DutchMotionWorks on Vimeo.

Via dit filmpje maakt de organisatie van Bevrijdingspop bekend wie er optreden op 5 mei.
Wil je meer achtergrondinfo kijk dan hier.
(TH)

Voordat ik het vergeet ...

In de krant las ik dat onze directeur een kleindochter is van Meyer Sluyser. Ik moest denken aan de boekenkast van mijn ouders, en de titels die me altijd zullen bijblijven: 'Voordat ik het vergeet' van Sluyser, 'Morgen bloeien de abrikozen' van Bertus Aafjes, 'De teerling is geworpen' van Sartre, 'De ontaarde slapers' van Ruyslinck, 'Kijk maar er staat niet wat er staat', een gedichtenbundel van Achterberg (als jongen meende ik een wereldvondst van een woordspeling gedaan te hebben omdat ik eerst altijd 'waterstaat' las, later bleek dat zowat mijn hele generatie dat ook zo had), een paar Amerikaanse pockets van mijn vader, waaronder 'The persian cat' met op de omslag een voluptueuze dame in uitdagende houding:

(bloedspannend vond ik dat als klein jongetje, deze jaren 50 porno)
Er zal ongetwijfeld nog meer in de kast hebben gestaan, ook Spock kan ik me nog herinneren, maar dit zijn de titels die me altijd zijn bijgebleven.
Wat ik ook nooit vergeten zal is dat het luisteren naar muziek een spannend avontuur was, zo was ik gék op 'A swingin' safari', maar grammofoonplaten waren veel te duur om zo maar aan te schaffen dus tussen de middag om half één zat ik aan de radio gekluisterd om op radio Bruxelles de eerste 16 maten van dat nummer te horen dat ze gebruikten als begintune. En voordat ik mijn (pop)platencollectie begon met het singletje 'Pour moi la vie va commençer' van Johnny Halliday was het altijd maar wachten of ze het nummer wilden draaien in de spaarzame programma's op de radio die zich aan popmuziek waagden (Tussen 10+ en 20-, Tijd voor teenagers) En later beluisterde ik m'n favoriete nummers door de ruis en het zo nu en dan wegvallen heen van zenders als Veronica, Luxemburg, Carolina ... totdat ik geld bij elkaar gesprokkeld had om weer een singletje te kopen, hele lp's kwamen pas later.
Nu is het gelukkig een stuk makkelijker, praktisch alles is verkrijgbaar en te vinden, het heeft onnoemelijk veel voordelen, omdat ik eindelijk ook weer naar muziek kan luisteren die ik járen geleden voor het laatst hoorde en niet terug kon vinden. Ik ken mensen die bijna (bijna!) terugverlangen naar die tijd dat muziek luisteren meer werd ervaren als een spannend avontuur. Verkeerd soort nostalgie vind ik dat, de vrije toegang tot veel en veel verschillende soorten muziek leidt tot allerlei interessante vormen van kruisbestuiving en dat leidt er weer toe dat er steeds nieuwe en spannende wegen ingeslagen kunnen worden.
Maar eigenlijk is er ook weer niet veel nieuws onder de zon, want was dat zeker in de muziek altijd al niet zo en heeft dat niet fantastische mooie muziek opgeleverd?
Dus weg met die enge cultuur- (en andere) xenofobie.
(Roel)

30 jaar Bevrijdingspop Haarlem

Van een popfestival voor de jeugd genaamd 'Rockherrie' is Bevrijdingspop Haarlem in 30 jaar uitgegroeid tot een evenement van allure.
Speelde de 1e editie in 1980 zich af in de gymzaal van de Sint Antoniusschool aan de Zijlsingel, de volgende twee jaar is de lokatie Jazzclub de Egelantier aan het Groot Heiligland. In '84 gaan we voor het eerst de buitenlucht in. Via Prinsenhof, Kenaupark, Haarlem Stadion en Botermarkt bereikt het festival in 1990 zijn vaste stek op het Vlooienveld in de Haarlemmerhout.
Bezoekersaantallen stijgen naarmate het gebeuren ambitieuzer wordt, met in 2000 het ongelooflijke aantal van 175.000 bezoekers. Via radio en televisie wordt een oproep gedaan om alsjeblieft niet meer naar Haarlem te komen. Het ging zelfs zo ver dat het bier op was! Onder politiebegeleiding reed een tankwagen vol vers bier vanaf de brouwerij richting Haarlemmerhout.
Ook het engagement van Bevrijdingspop groeide. Er kwam een jaarlijks thema in samenwerking met het Nationaal Comité 4 en 5 mei, dat doorklonk in de debatten, de sprekers, de gedichten, de kunst...... Het thema voor dit jaar is 'Vrijheid wereldwijd' .
En hoe mooi, na 30 jaar zijn we weer terug bij de grondlegger van Bevrijdingspop Ilco van der Linde. Hij lanceert op de Internationale Dag van de Vrede (21 september 2011) een nieuw internationaal vredesinitiatief MasterPeace. De pre-launge vindt plaats tijdens Bevrijdingspop 2010, waar het logo en de slogan van MasterPeace bekend worden gemaakt.

En dan nu: MUZIEK!!!
Veel van de groepen die in de loop van deze 30 jaar optraden zijn terug te vinden in de collectie van de bibliotheek. Van Urban Dance Squad,  Claw Boys Claw, The Scene, Richenel, Fatal Flowers, New Cool Collective tot Manu Dibango, Cheb Mami, Gil Scott-Heron, Drive-By Truckers, Radiohead,......
En wat te denken van onze Haarlemse artiesten die altijd ruim plaats krijgen op Bevrijdingspop zoals Bloem, Gotcha!, Silkstone, Funkabilities, Ro, The Sheer, The Hype, Kirsten, Elektrik Hannes.....allemaal te vinden in de Haarlem Muziekcollectie. 

Een uitgebreide geschiedenis is na te lezen in het boek dat is verschenen ter gelegenheid van het 25 jarig jubileum van het festival 'Bevrijdingspop 1980 - 2005' of in het archief van Bevrijdingspop.


'Wat betekent vrijheid voor jou' webregio TV interviewt Juliet Lewis, Kubus en bang bang en presentator van het festival Giel Beelen.

Tenslotte: van 16 april tot 15 mei is de tentoonstelling 30 jaar Bevrijdingspop te beleven in Bibliotheek Centrum.
Lees hier meer.

(TH)

Malcolm McLaren overleden

Malcolm McLaren, de voormalige manager van de punkgroep Sex Pistols is op 64-jarige leeftijd in New York aan kanker overleden. McLaren was getrouwd met modeontwerpster Vivienne Westwood. Ze hadden een zoon.
Johnny Rotten mag dan de blikvanger geweest zijn van de Sex Pistols, maar het zelfverklaarde genie achter Engelands beroemdste punkband was de gewiekste manager van de groep: Malcolm McLaren. Bandmanager werd hij in 1972, eerst van de Amerikaanse New York Dolls, die hij roodleren kostuums aanmat en de hamer en sikkel van de Sovjet Unie als beeldmerk liet voeren, en vanaf 1975 van het Londense The Strand, de latere Sex Pistols. Muziek en imago van de ‘Pistols’ sloegen in 1977 in als een bom na een door McLaren verzonnen promotiestunt: tijdens de zilveren jubileumweek van koningin Elizabeth speelde de groep zijn single God Save The Queen (‘the fascist regime/ she ain’t no human being’) vanaf een boot in de Theems, pal voor de parlementsgebouwen. McLaren werd gearresteerd en de single verboden, zoals gehoopt.
De band zou al in januari 1978 aan ruzies ten onder gaan. Vooral John Lydon (Johnny Rotten) beschuldigde McLaren van oplichting. De twee zouden elkaar nooit meer spreken. In de Sex Pistols-film The Great Rock & Roll Swindle (1980) presenteerde McLaren zich volgens velen schaamteloos als het brein achter de band.
In de documentaire The Filth And The Fury (2000) beweerden de bandleden jaren later dat McLaren lang niet zo belangrijk voor de Pistols was al hij zelf beweerde. Malcolm McLaren maakte na zijn Sex Pistols-tijd ook zelf muziek: hij bracht zestien albums uit, waarvan het eerste (Duck Rock uit 1983) het succesvolst was.
De controversiële manager werd niet gehinderd door bescheidenheid: ‘Op de een of andere manier ben ik permanently cool,’ zei hij in een tv-interview in 2006.

(bron: de Volkskrant)

Ethereal wint Rob Acda Award

De symfonische deathmetalband Ethereal heeft afgelopen vrijdag de vijftiende editie van de Rob Acda Award gewonnen en is daarmee openingsact op Bevrijdingspop 2010!
(TH)